امروز ۱۹ شهریور به دعوت فرماندار طالقان، برای شرکت در مراسم گرامیداشت آیتالله طالقانی عازم این شهرستان بودم؛ مسیری که قرار بود از جاده جدید هشتگرد ـ طالقان و از مسیر فشند طی شود.
اما در سهراهی فشند ـ کوهسار، ناگهان با صحنهای مواجه شدم که نه فقط من، بلکه شمار زیادی از مسافران را غافلگیر کرده بود: جاده بسته بود!
جالبتر اینکه از ورودی اتوبان به شهر جدید هشتگرد تا فشند و سهراهی کوهسار، نه تابلویی برای هشدار وجود داشت، نه اطلاعیهای، نه نشانهای که به مسافران بگوید مسیر پیش رو مسدود است.
یعنی مسافر، مسیر را طی میکند، هزینه و زمان میگذارد و کیلومترها جلو میآید تا درست جایی که دیگر راهی برای انتخاب مسیر جایگزین ندارد، تازه متوجه میشود که جاده بسته است!
اینجاست که یک پرسش ساده اما جدی شکل میگیرد:
آیا بستن جاده بدون اطلاعرسانی قبلی، مدیریت است؟
اگر انسداد این محور به دلیل عملیات عمرانی یا ملاحظات ایمنی ضرورت داشته، حرفی نیست؛ اما آیا نصب چند تابلوی هشدار در ورودی مسیر و اطلاعرسانی عمومی نیز اقدامی دشوار بود؟
مسئولان محترم راهداری، راه و شهرسازی، دستگاه مجری پروژه و فرمانداری ساوجبلاغ باید پاسخ دهند: چه کسی مسئول اطلاعرسانی پیش از انسداد این مسیر بوده است؟
مسئله فقط یک تابلو نیست. مسئله، احترام به وقت، هزینه و حق انتخاب مردم است.
مسافری که از اتوبان وارد مسیر طالقان میشود، باید پیش از ورود به جاده بسته، بداند مسیر مسدود است تا بتواند درباره ادامه مسیر تصمیم بگیرد. این حداقل انتظار از مدیریت راه و ترافیک است.
نمیتوان جاده را بست و بعد انتظار داشت مردم خودشان somehow از موضوع مطلع شوند!
از استانداری البرز انتظار میرود ضمن بررسی این اتفاق، مسئولیت دستگاههای ذیربط را شفاف کند و مشخص شود چرا حتی یک هشدار ساده در مسیر ورودی نصب نشده بود.
این مطالبه، سیاسی نیست؛
مطالبهای حداقلی برای رعایت حقوق شهروندان است.
جاده را میتوان بست؛
اما مردم را نباید تا انتهای مسیر فرستاد تا تازه آنجا بفهمند راهی برای رفتن وجود ندارد.
گاهی یک تابلو، فقط یک تابلو نیست؛
نشانهای از احترام مدیریت به مردم است.
✍️ رضا قاسمپورروزنامهنگار و پژوهشگر فرهنگی
https://sarzaminemana.ir/?p=43034
